Það sem af er sumri hefur veriðin verið góð og menn ánægðir með aflan, fiskurinn fallegur og bragðast vel. Þó eru ekki allri sem bera virðingu fyrir bráð sinni eins og neðangreind frásögn sem birtist í Skessuhorni og myndir frá Ragnar Hólm Ragnarssyni lýsa.
Fyrr í mánuðinum voru Snorri Jóhannesson veiðivörður og Guðmundur Kristinsson formaður Veiðifélags
Arnarvatnsheiðar á ferð um heiðina við eftirlit og viðhald fasteigna. Við Arnarvatns litla gengu þeir fram á afar slælega umgen
gni veiðimanna eftir ábendingu
frá öðrum veiðimönnum sem vart áttu orð til að lýsa vanþóknun sinni. „Þarna höfðu veiðimenn reynt að flaka um
70 væna silunga, en farist verkið illa úr hendi og svosem ekkert við því að segja að menn kunni ekki að flaka fisk. Afganginum af fiskinum,
beinagarðinum og mest öllu kjötinu einnig, hentu þeir hins vegar út í vatnið framundan tjaldstæðinu en slíkt gengur náttúrlega
ekki,“ segir Snorri.
Hann segir umgengni sem þessa sem betur fer vera fáséðan sóðaskap. „Ég verð að viðurkenna að
ég hef ekki áður séð slíka umgengni fyrr. Líklegt verður að teljast að hafa megi uppá þeim sem svo
na gengu um og eru ákveðnar
vísbendingar um hverjir voru þarna við veiðar,“ sagði Snorri. Hann og Guðmundur tóku sig svo til og tíndu fiskana upp úr vatninu og komu
í ruslagám niður í byggð, sem veiðimennirnir áttu að sjálfsögðu sjálfir að gera. Þá er alls ekki úr vegi
að benda veiðimönnum í leiðinni á að leita sér upplýsinga um flökun á fiski til að veiðin nýtist betur en í
þessu tilfelli þar sem allt að 80% af kjötinu var eftir þegar búið var að flaka fiskinn.
Myndir Ragnar Hólm Ragnarsson
